Category Archives: Uncategorized

NYC Urbanomics Part 2: The New York City Food Sector – Market Overview and Investment Parameters

This post is part of a series of posts about the Economics of Urban Centers as illustrated within the context of global metrolpolis New York City.  In this we will cover premium food, and how NYers choose it.


Dining is considered an essential fabric of urban centers. Food in the 21st century is part of lifestyle, an experience, a city attraction and eventually big business. These dayts urban planners have to create a variety of dining options to attract professionals and commercial activity in a city.  Food operators have to go the extra mile and offer uniqueness celebrated in the likes of art, to the high end consumer.  And the consumer has to eventually shell out more for all of this.

Food has become part of the individual’s identity a statement same as clothing, housing, cars (just to remember French philosopher and sociologist Bourdieu). For example there’s green, biological, vegan, vegetarian, ethnic cuisine. Food producers provide information on whether protected origin, photos of people producing the food, whether renewable energy used in production or other environmentally friendly process, whether handpicked or other.  They stay in touch and interact with consumers online.

NYers take pride in having one of the best dining options around the world in terms of variety and quality. The total value of the New York food industry is around $ 19 billion (US Census) and covers a large number of companies and flavors. It is also one of the big income earners for municipal and state coffers and a big employer that caters for the millions of residents and tourists.

On the other hand, considering the cosmopolitan character the population increase, high incomes and many tourists it’s not strange that there’s so much interest in investing both from domestic and international investors and businesses.  Operating here can offer apart from significant return in its own right, visibility across the US and world and hence brand projection and as springboard for expansion.

Below we provide some basic information for aspiring market participants, this is not a complete market study, while we are open to discuss further.

  • Large size: total population of the extended NYC metro area is estimated at 20 million. New York has the highest population density in the US.  Manhattan’s population at around 2 million more than doubles during the day with the influx of work commuters, visitors and tourists.  NYC boasts some of the highest family incomes.  Outside locals tourists are estimated at 52 million with an average spending of $ 700 ($37bn total influx).
  • The bigger picture: The American food industry in total is a $1.1 trn market of which retail food (at home) accounts for $650 bn and foodservice (away from home food) for $ 450 billion of which fast food is $ 184 bn. Sales of specialty food is estimated at $70 nm and or organic food at $30 bn growing at high rates. New York City because of its position as probably the largest business center in the world is the necessary point of presence for global brands. Often NYC, with its international population and tourism serves as testing ground for many ideas and creates trends. Although the overall food market is mature, there is potential for explosive growth in sub-sectors as evidenced by the meteoric rise of Greek yogurt much of which started in NYC. It’s not uncommon for tourist to visit certain stores they’ve seen in movies, (for example the Boathouse or the Serendipity or to try products made famous here like the cronut or the cupcake). You may refer to our earlier post in this series regarding NYC’s redevelopment into an attractive investment destination and a consumer mega-center here: NYC Urbanomics Part 1: NYC Redevelopment, a template for urban renaissance and commercial boom.
  • Demographics: New York City has a strong international/cosmopolitan character. One in three New Yorkers are foreign-born.  Nearly 400,000 millionaires live in New York, mostly Manhattan.  Each borough has a different character with Manhattan being the more affluent and the big corporate, retail and tourist center.  There’s a higher percentage of prime age professionals (20-50) in Manhattan compared to the boroughs and lower percentage of children.  Families and small businesses are more common in the outer boroughs and incomes are generally lower there. However real estate prices have recently been increasing in Brooklyn and Queens even there (Long Island City).  Much of these increases have been due to gentrification and population inflow mainly from foreigners but as well Americans especially the young that have stormed the Brooklyn  All that is important in selecting the locations that are a good fit for a particular concept and then estimate traffic and consumption.

NYC Age Breakdown by Borough and Income Map

  • Spending Patterns: The average household income in most of Manhattan exceeds $100,000 (some of the richest areas in all America) with 12.4 % of that spent on food. In the other boroughs average family income is much lower (the poorest receive food aid). Manhattan residents, where the center of the dining industry, have high educational level and are very sensitive to service quality and healthy, biological and gourmet aspects of food. New Yorkers are characterized by lack of time and small household size factors that favor fast food consumption (40 % of Americans eat 4 times a day) with snacking being more common among the younger. The majority of Manhattan residents are actually single.  On top of that one has to appreciate the huge spending by the more than $50 million tourists, much of which goes to food. With so many commuters and tourists flocking the streets what’s more natural than a quick snack, especially with all the so many intriguing options?  Manhattan is becoming a sort of an urban theme park, a Disneyland for the well off and the many tourists. All these factors create an ideal environment for food away from home.
  • Food retail – Competition: NY is characterized by the absence of large national grocery chains (ie WalMart). The market is fragmented, there’s a large number of establishments divided between supermarket chains, convenience store, discount stores and specialty store. Supermarket chains are upscale, mainly in Manhattan such as Whole Foods, Food Emporium, D’Agostino or more affordable/middle class in the suburbs.  Real estate in NYC is expensive. That means that supermarkets are smaller and more cramped compared to those in the suburbs.  It also means that shelf space is costly which sets the bar high for product sales.  Trader Joe’s, the fast moving product chain, that is also present in Manhattan, has nationwide an average estimated revenue per square foot of $1,750 in 2010, more than double that for Whole Foods (Inside the secret world of Trader Joe’s).  Prices can be high but upscale consumers have as well high expectations from product quality and branding.  There are also many specialty stores (ethnic, deli, organic etc) where prices and margins are higher but they have to make up for lower volumes too.  Outside that, for many busy NYers small specialty and convenience stores are the grocery stores of choice.  Many ethnic stores in the boroughs cater to immigrants communities within which they are located and to their spending power.  Discount stores (like family dollar) serve lower income consumers; although prices there are low, profit margins are significant.

NYC Grocery Store Photos

  • Foodservice — Competition: establishments are divided into fast food, fast casual, casual dining and fine dining. The market is fragmented as well. There is a large number of establishments with most of restaurants being independent and to a much lesser extent franchised/multi establishment.  Apart from the large number of fine restaurants and celebrity chefs, mainly in Manhattan, NYC also offers all other options, from international cuisine, diners, ethnic food and very common street food (food trucks).

NYC Fast Food Store Photos

  • Foodservice segmentation: There’s everything in NYC, something for everybody. If NYC doesn’t have it, then probably you don’t want it, or maybe it’ll not going to be long until it has it…! Here are the main dining categories:
  • Casual and fine dining: Virtually all types of cuisine are available in good supply. Outside typical cuisines and styles (French, Chinese, Italian, American etc) variety extends to hybrids, for example vegan sushi and other; it’s up to innovation. Apart from being distinguished based on type of cuisine, establishment are also classified according to character/setup such as lounges, bistros, brasseries, gastropubs, etc A foodie paradise!
  • Fast food and Fast casual (both not offering full table service but the second being more expensive with upscale/unique design and most of food prepared in the store): The New York City fast food sector includes chains selling the traditional burgers (along traditional ones new specialty are gaining popularity: Bareburger, Five Guys), chicken (KFC), sandwich (Subway), international such as Mexican (Chipotle, Taco Bell), Asian(noodle) and other ethnic options, Bakery/Coffee (ie Panera, Starbucks), Pizza (Papa John’s, Domino’s) and other specialty stores (for example salad (Chop’t), seafood (Red Lobster) etc). The most popular type of fast food is the burger, followed by sandwiches and chicken. The fast casual niche is very promising especially in NYC.  It generates $21−22 bn nationally and is not only growing fast but also setting trends.  It’s more suitable for today’s consumer character same as original fast food chains revolutionized the industry in the 20th  Lately even McDonald’s said it will allow customization.

US Fast Food Store Breakdown

  • Foodmarkets: These are new arrivals to the NYC scene. They are very large stores that combine multiple restaurants and groceries usually centered around a theme. Eataly was the first one, offering all sorts of Italian products and cuisines, capitalizing on famous chef’s Mario Batali reputation and TV persona. It is very successful although the high investment. It has since expanded in other cities and locations. What’s interesting for Eataly is that it promoted the Italian culture through its store and eventually Italy as a destination. It is to be followed by a French themed foodmarket called Le District of the Poulakakos group, in the lower tip of Manhattan.  There are other such projects discussed or coming such as European themed Hudson Market and a global themed one discussed by famous chef and TV persona Bourdain.
  • Consumer profile: High end consumers in NYC are more interested in service, décor and experience; in fact maybe more than food. According to certain surveys this is a general trend.  As René Redzepi, the much celebrated Danish Michelin awarded chef puts it: “Our main mission at the restaurant and what I tell the staff when they leave here is, give your guests a sense of time and place. Whether it’s the product range, which is a big part of us, but also the whole atmosphere, the way that the restaurant is set. That’s how we give our guests a sense of time and place”. A Nielsen survey regarding wine consumer profiles’ is very revealing in this respect: almost half of wine sales are performed by wine enthusiast and image seekers that perceive the product as sort of a hobby or projection of them selves.  They spend a lot of time on research and to get educated on the product so the retailers have to cater by providing variety, good service and information.  Off course price is not their main concern.  Uniqueness, customization is key.



Given that there’s significant interest for investment in the NYC food sector lately we present below some basic information useful in evaluating the feasibility of such an endeavor.  There’s no doubt that operating in New York City offers many benefits in terms of return and visibility but at the same time the capital required is significant and so are the risks. Hence a very careful evaluation is necessary.   You may also refer to our earlier post in this series regarding NYC’s redevelopment into an attractive investment destination and a consumer mega-center here: NYC Urbanomics Part 1: NYC Redevelopment, a template for urban renaissance and commercial boom.

The information below is only indicative based research we have carried out for international chains and importers of upscale foods and opportunity evaluation regarding expansion in the NYC area.  We are able to discuss in more detail with investors and operators the feasibility of their ideas, entry barriers, get-to-market approach, business plan, operating, labor and tax issues, marketing plan and provide consulting services in this respect. We also have successful operating concepts to present to investors as well as proposals for greenfield developments.

  • Concept: As mentioned before upscale consumers are all about character and information, so customization is the name of the game. Fast casual chains offer this possibility (Bareburger, Chipotle etc) as well as premium service. It doesn’t hurt as well to center everything around an environmental/socially sensitive aspect something quite important for the millenials. There are various ways to create product differentiation for upscale pricing but let us keep this for our clients. On the other hand there are opportunities in the lower end of the market just as long keeps limitations into perspective.
  • Location: Manhattan or certain areas in Brooklyn and maybe Queens offer the highest incomes and favorable traffic and consumption patters. The location depends on the type of concept vs the area’s demographics, ie whether it’s more appealing to young or professionals or families.  Traffic also depends on location and whether this is a location with 24 hour traffic, business center with lunch snacking or nightlife spot.  Rents will also be higher for busy areas except if somebody is able to be ahead of the curve although the market has pretty much priced in these days future gentrification, subway expansion, new office and commercial development etc.  Although vacancy rates are low there is new store development as well. Furthermore supply can be crated from a large number of expiration of old leases or stores closing to make way to new concepts. A good real estate agent and lawyer can help a lot in this respect.

Financial Parameters:

  • Sales targets: McDonald’s still sets the standard in fast food. It has one of the highest sales per store at $2.6 million and successful fast casual chains are not far from that (Panera, $2,3m, Chipotle at $2,1m at 2012). Sandwich, coffee and pizza stores are lower than that.  Fine dining/small restaurants will have to aim for as high as $100 per person or higher while lower margin establishments survive on the high traffic/low price concept.  Regarding food import/wholesale we have already noted high shelf cost for retailers something that calls for low risk products ie products with brand awareness (ie marketing support), sales rep expenses and off course administrative and distribution.
  • The rent can be as high as over $100-150/ft per year in Manhattan and moving towards these directions in popular, up and coming locations in the boroughs, although generally lower there. By comparison average retail rent sought in Manhattan in spring 2013 was $116/sq.ft but in prime locations can go well into four digits (Street’s Sunny Side Costs Retailers More in Rent)
  • Wages: The minimum NYC wage is $8.75 per hour (end of 2014) and to be raised to $9 but wages can be higher depending on experience. National accommodation and food industry wages are about $13 an hour on average for all employees and $11.50 for nonsupervisory employees (Six industries that can’t find workers fast enough)  There’s ample labor supply in NYC although unemployment is getting low so good workers have options. There’s also a large number of undocumented immigrants working in the food sector in NYC; that’s a common secret. Healthcare insurance may be avoided if small business, but other business insurance is advised in a very litigious environment.
  • People: Taking into consideration the level of sophistication and competition as well as the lofty economic parameters it’s not strange that stakes are high in the NYC food sector. NYC retailers and restaurateurs have to invent ways to persuade their customer about their distinctive experience something that will justify higher prices. Yes there are new trends, new diets, molecular gastronomy, and other tantalizing tastes but in the end who cares about food? Who wants to eat after all? Actually people are trying hard not to eat and limit calorie intake. But they care about other issues such as the atmosphere, the concept.  There’s a large number of professional going into the product that may have nothing with food, for example architects, designers, concept consultants, marketers, digital/social media professionals not to mention dieticians, food safety and productions experts and other. Customer analytics and other marketing tools are important in analyzing client profiles.  As a result more money goes on sales & general expenses, what’s called customer acquisition, rather than product cost.  No misunderstanding, quality has to be there, this is a common denominator, a prerequisite.  But it’s the branding that feeds into the mind of the self-actualized consumer.  So the money to buy so many brains is important.  See for example the level of expenses going into design vs production for luxury products. This level of professionalism and investment is often mind-blowing for traditional operators.  In some occasions however some of the operators are able to realize trends and come up with fresh concepts on their own (for example Bareburger).
  • Regulations: Establishments have to comply with local food safety regulations and the NYC environment can be unforgiving due to humidity and large number of rodents. Food importers have to check for import quotas and other limitations.  Trading and selling alcoholic drinks require special licensing.  There are also zoning regulations regarding permitted commercial activities in a specific area as well as construction costs and procedures that have to be taken into consideration in the case of new endeavors, which can be lengthy. Setting up a legal entity is quite straightforward though.

Let us know about questions. We are happy to discuss your project or to present proven business concepts to invest (as franchisee or shareholders) or proposals for new projects.


This post is part of a series of posts about the Economics of Urban Centers as illustrated within the context of global metrolpolis New York City.  In this we cover premium food, and how NYers choose it.  You may refer to our earlier post in this series regarding NYC’s redevelopment and how it manage to take distance from a past of urban decline and turn into a consumer mega-center here: NYC Urbanomics Part 1: NYC Redevelopment, a template for urban renaissance and commercial boom.  In this post we also present some of the reasons NYC is an attractive investment destination as well as of the consumer profile there.


By Pete Chatziplis, CFA, ACCA, MBA. The articles published here do not necessarily reflect the views of the Transatlantic Business Forum. For more information on our consulting services please refer to our website at Transatlantic Business Forum..


NYC Urbanomics Μέρος 2: Ο Τομέας Τροφίμων της Νέας Υόρκης – Επισκόπηση Αγοράς και Παράμετροι Αξιολόγησης Επενδύσεων


Ο τομέας τροφίμων και εστίασης θεωρείται βασικό στοιχείο των μεγάλων σύγχρονων αστικών κέντρων. Η εστίαση στον 21ο αιώνα είναι μέρος του τρόπου ζωής, εμπειρία, τουριστικό αξιοθέατο, έκφραση κουλτούρας και τελικά μεγάλη επιχειρηματική δραστηριότητα. Στη σημερινή εποχή οι σχεδιαστές πόλεων πρέπει να προνοήσουν την ύπαρξη μεγάλης ποικιλίας επιλογών εστίασης για να προσελκύσουν επαγγελματίες και εμπορική δραστηριότητα σε μια πόλη. Οι εταιρίες εστίασης πρέπει να παρέχουν υψηλής ποιότητας φαγητό από σεφ που αντιμετωπίζονται σαν καλλιτέχνες. Και οι τελικά οι απαιτητικοί καταναλωτές καλούνται να ξοδέψουν αρκετά για αυτή την εμπειρία.

Τα τρόφιμα έχουν γίνει μέρος έκφρασης της ταυτότητας του ατόμου όπως τα ρούχα, το σπίτι, τα αυτοκίνητα (για να θυμηθούμε και τις θεωρίες του Γάλλου φιλόσοφου και κοινωνιολόγου Bourdieu). Για παράδειγμα, σήμερα υπάρχουν πολλοί τρόποι διατροφής όπως από βιολογικά τρόφιμα, vegetarian, vegan, έθνικ ή άλλα. Οι παραγωγοί τροφίμων παρέχουν πληροφορίες σχετικά με το εάν το τρόφιμο είναι προστατευόμενης προέλευσης, φωτογραφίες των παραγωγών, εάν έχουν χρησιμοποιηθεί ανανεώσιμες πηγές ενέργειας ή άλλες φιλικές προς το περιβάλλον διαδικασίες, εάν είναι χειροποίητα, ποιος είναι ο τρόπος εκτροφής και άλλα. Οι εταιρίες παρακολουθούν τις απόψεις των καταναλωτών και είναι σε συνεχή επικοινωνία με τους πελάτες τους μέσα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Η Νέα Υόρκη θεωρείται ότι έχει μια από τις καλύτερες αγορές τροφίμων και εστίασης παγκοσμίως λόγω της μεγάλης ποικιλίας και ποιότητας. Η συνολική αξία της αγοράς αυτής είναι περίπου $19 δισ (US Census) και καλύπτει ένα μεγάλο αριθμό εταιρειών και γεύσεων. Συνεισφέρει σημαντικά φορολογικά έσοδα στον δήμο και εκτός αυτού απασχολεί μεγάλο αριθμό ατόμων και παρέχει κρίσιμες υπηρεσίες στα εκατομμύρια των κατοίκων και των τουριστών.

Λαμβάνοντας υπόψη το κοσμοπολίτικο χαρακτήρα της πόλης, την αύξηση του πληθυσμού, τα υψηλά εισοδήματα και τον σημαντικό τουρισμό δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι υπάρχει τόσο μεγάλο ενδιαφέρον για επένδυση στον χώρο τροφίμων, τόσο από το εσωτερικό όσο και από διεθνείς επενδυτές και επιχειρήσεις. Δραστηριοποίηση στην Νέα Υόρκη μπορεί να προσφέρει, εκτός από σημαντική απόδοση, προβολή σε όλη την ΗΠΑ και τον κόσμο και ως εκ τούτου εφαλτήριο για διεθνή επέκταση.

Παρακάτω παρουσιάζουμε κάποιες βασικές παραμέτρους σχετικές με επενδύσεις στην Νέας Υόρκη, κάτι για το οποίο υπάρχει μεγάλο ενδιαφέρον τελευταία και από Ελληνικά συμφέροντα. Αυτό δεν είναι παράλογο δεδομένου ότι οι Ελληνικές εταιρίες έχουν φτάσει σε υψηλό επίπεδο υπηρεσιών και προϊόντων αρκετά από τα οποία θα μπορούσαν να σταθούν στην αγορά της Νέα Υόρκης, κάτω από σωστές προϋποθέσεις. Τα στοιχεία που δίνονται εδώ δεν αποτελούν μια πλήρη μελέτη αγοράς, απλά ενδεικτικά βασικά μεγέθη. Είμαστε διαθέσιμοι για να συζητήσουμε εκτενέστερα την ιδέα σας εάν υπάρχει σοβαρό επενδυτικό ενδιαφέρον και να δημιουργήσουμε ένα πλάνο δρασταηριοποίησης προσαρμοσμένο στα δεδομένα σας.

Μέγεθος αγοράς: ο συνολικός πληθυσμός της ευρύτερης μητροπολιτικής περιοχής Νέας Υόρκης υπολογίζεται στα 20 εκατομμύρια. Η περιοχή αυτή καλύπτει εκτός από την καθεαυτό πόλη της Νέας Υόρκης (η οποία χωρίζεται σε πέντε περιοχές: Μανχάταν, Μπρούκλυν, Κουινς, Μπρονξ και Στεϊτεν Αϊλαντ) αλλά και τις γειτνιάζουσες περιοχές των πολιτειών του Νιου Τζέρσευ, Κοννεκτικατ, Πενσυλβάνια και του Λονγκ Αϊλαντ πολλοί από τους κατοίκους των οποίων εργάζονται ή επισκέπτονται συχνά την Νέα Υόρκη. Η Νέα Υόρκη έχει την υψηλότερη πληθυσμιακή πυκνότητα στις ΗΠΑ. Ο πληθυσμός του Μανχάταν, που αποτελεί το κέντρο της Νέας Υόρκης και την πιο ακριβή περιοχή, ανέρχεται σε περίπου 2 εκατομμύρια αλλά υπερδιπλασιάζεται κατά τη διάρκεια της ημέρας λόγω των εργαζομένων, των επισκεπτών και των τουριστών. Η Νέα Υόρκη περιλαμβάνει ορισμένες από τις ακριβότερες συνοικίες στην Αμερική όπου τα μέσα οικογενειακά εισοδήματα ξεπερνούν τα $100,000 τον χρόνο. Οι τουρίστες εκτιμώνται σε 52 εκατομμύρια από τους οποίους το 80% είναι Αμερικανοί με μέσο όρο ημερήσιων δαπανών τα $700 ($ 37 δισ το συνολικό τουριστικό εισόδημα).

Η ευρύτερη αγορά/επενδυτική ευκαιρία: Η συνολική αγορά τροφίμων των ΗΠΑ ανέρχεται σε $ 1,1 τρις από τα οποία η αγορά λιανικής είναι περίπου $ 650 δις και της εστίασης $ 450 δις με $ 184 δις να αποτελούν το ταχυφαγητό. Οι πωλήσεις ειδικών τροφίμων (specialty foods δηλ gourmet κ.α.) υπολογίζεται σε $ 70 εκατ και των βιολογικών τροφίμων σε $ 30 δισ και αυξάνονται με υψηλούς ρυθμούς. Παρά το γεγονός ότι η συνολική αγορά των τροφίμων είναι ώριμη, υπάρχουν δυνατότητες για εκρηκτική ανάπτυξη σε επιμέρους τομείς, όπως αποδεικνύεται από τη επιτυχία του ελληνικού γιαουρτιού που μέσα σε λιγότερα από δέκα χρόνια έφτασε τα $3δις συνολικής αξίας κάτι το οποίο ξεκίνησε σε μεγάλο βαθμό από τη Νέα Υόρκη. Η Νέα Υόρκη λόγω της θέσης της ως το μεγαλύτερο επιχειρηματικό κέντρο στον κόσμο, είναι απαραίτητο σημείο παρουσίας για διεθνή εμπορικά σήματα. Επίσης η Νέα Υόρκη, με τον κοσμοπολίτικο χαρακτήρα της, τον πολυεθνικό πληθυσμό και τον τουρισμό, χρησιμεύει και ως βάση δοκιμής για νέες ιδέες και δημιουργία τάσεων. Είναι επίσης πολύ συνηθισμένο οι τουρίστες να επισκέπτονται καταστήματα που έχουμε δει σε ταινίες, (για παράδειγμα, το Boathouse ή το Serendipity) ή να δοκιμάζουν διάσημα φαγητά που έγιναν διάσημα στην Νέα Υόρκη όπως το cronut ή το cupcake. Για περισσότερα στοιχεία για την Νέα Υόρκη, την αναμόρφωσή της τα τελευταία χρόνια σε υπέρτατο εμπορικό κέντρο και την φυσιογνωμία των καταναλωτών εκεί μπορείτε να διαβάσετε και το προηγούμενο άρθρο μας της σειράς αυτής NYC Urbanomics Part 1: Αστική Αναμόρφωση της Νέας Υόρκης και Μεταμόρφωση στο Απόλυτο Εμπορικό Κέντρο.

Οι συνολικές Ελληνικές εξαγωγές τροφίμων στις ΗΠΑ ανέρχονται σε περίπου $200 εκατ πολύ χαμηλά σε σχέση με το αντίστοιχο σύνολο της ΕΕ (17δις). Τα σημαντικότερα Ελληνικά εξαγώγιμα προϊόντα είναι ελιές, ελαιόλαδο, τυρί φέτα και τυποποιημένα φρούτα. Οι περισσότερες εισαγωγές προωθούνται στην ομογένεια κυρίως στις πολιτείες της Νέας Υόρκης, New Jersey και Πενσυλβάνια ενώ η διείσδυση και προβολή στο Αμερικανικό κοινό είναι μικρή. Η Ελληνική κουζίνα είναι γνωστή μέσω των μεταναστών ενώ διατίθενται και αρκετά τυποποιημένα Ελληνικά τρόφιμα σε σουπερμάρκετ ή καταστήματα εστίασης (όπως πχ σπανακόπιτες, γύρος (αν και όχι ο αυθεντικός) τα οποία όμως επι το πλείστον έχουν χαμηλές τιμές, χαμηλή προστιθέμενη αξία και προωθούνται ως εθνικ και όχι ως γκουρμέ που απολαμβάνουν υψηλότερες τιμές. Βέβαια η δημιουργία γκουρμε προφίλ απαιτεί οργανωμένη πολιτική μαρκετινγκ και πωλήσεων και διαφημιστική υποστήριξη ίσως και σε συλλογικό επίπεδο. Η αγορά είναι κατακερματισμένη (fractured) αφού δραστηριοποιούνται μεγάλος αριθμός εισαγωγικών εταιριών και χονδρεμπόρων. Γενικά είναι δυνατή η είσοδος μικρών και νέων εταιριών αλλά τα κεφάλαια που απαιτούνται για προώθηση, κεφάλαιο κίνησης και ανάπτυξη είναι σημαντικά. Επίσης υπάρχουν κάποιοι κανονισμοί που πρέπει να λαμβάνονται υπόψη από νέους εισαγωγείς όπως η ύπαρξη ποσοστώσεων για ορισμένα προϊόντα (import quotas) και ειδικών αδειών (πχ για άδεια αλκοολούχων ποτών).

Πληθυσμιακά στοιχεία: Η Νέα Υόρκη έχει έντονο διεθνή / κοσμοπολίτικο χαρακτήρα. Ένας στους τρεις Νεοϋορκέζους έχει μεταναστεύσει από το εξωτερικό δηλ. είναι μετανάστης πρώτης γενιάς ενώ πολλοί άλλοι είναι δεύτερης ή τρίτης. Σχεδόν 400.000 εκατομμυριούχοι ζουν στη Νέα Υόρκη, ως επί το πλείστον στο Μανχάταν. Κάθε δημοτικό τμήμα έχει διαφορετικό χαρακτήρα με το Μανχάταν να είναι το πιο εύπορο και το μεγάλο επιχειρηματικό, εμπορικό και τουριστικό κέντρο. Οι κάτοικοι του Μανχάταν είναι σε μεγαλύτερο ποσοστό επαγγελματίες παραγωγικής ηλικίας (20-50 ετών) σε σύγκριση με τα άλλα διαμερίσματα όπου υπάρχουν αναλογικά περισσότερες οικογένειες και παιδιά. Τα εισοδήματα εκτός Μανχάταν είναι επίσης χαμηλότερα και οι εμπορικές επιχειρήσεις μικρότερου μεγέθους και δυνατοτήτων. Ωστόσο, οι τιμές των ακινήτων έχουν αρχίσει πρόσφατα να αυξάνονται και εκεί όπως στο Μπρούκλιν ακόμα και σε περιοχές του Κουίνς (πχ Long Island City). Ένα μεγάλο μέρος από τις αυξήσεις αυτές οφείλονταν στις προσπάθειες καλλωπισμού (gentrification) και την πληθυσμιακή εισροή κυρίως από αλλοδαπούς, αλλά και Αμερικανούς, ειδικά νέους, που έχουν πλημμυρίσει κυρίως το Μπρούκλιν τα τελευταία χρόνια. Όλα αυτά είναι σημαντικά όσο αφορά την επιλογή των κατάλληλων τοποθεσιών για συγκεκριμένα είδη καταστημάτων (concepts) και στη συνέχεια, την εκτίμηση της κυκλοφορίας και των πωλήσεών τους.

NYC Age Breakdown by Borough and Income Map

Στοιχεία καταναλωτικών δαπανών: Όπως ειπώθηκε το μέσο οικογενειακό εισόδημα σε μεγάλο μέρος του Μανχάταν υπερβαίνει τα 100 χιλιάδες δολάρια, το 12,4% του οποίου δαπανάται στη διατροφή. Στις άλλες περιοχές της Νέα Υόρκης το μέσο οικογενειακό εισόδημα είναι πολύ χαμηλότερο (οι πιο φτωχοί όμως λαμβάνουν και επισιτιστική βοήθεια). Οι κάτοικοι του Μανχάταν, που αποτελεί και το επίκεντρο της αγοράς φαγητού, εκτός από υψηλό εισόδημα έχουν και υψηλό μορφωτικό επίπεδο και είναι πολύ ευαισθητοποιημένοι σε θέματα ποιότητας υπηρεσιών και προϊόντων και προτιμούν μεταξύ άλλων υγιεινά, βιολογικά και γκουρμέ τρόφιμα. Οι Νεοϋορκέζοι χαρακτηρίζονται από έλλειψη χρόνου και μικρό μέγεθος νοικοκυριών κάτι που ευνοεί την κατανάλωση ταχυφαγητού (40% των Αμερικανών γευματίζουν 4 φορές την ημέρα) με τους νέους να είναι πιο επιρρεπείς στα συχνά μικρά γεύματα (snacking). Η πλειοψηφία των κατοίκων του Μανχάταν ζουν μόνοι τους κάτι που επίσης ευνοεί το ταχυφαγητό. Επίσης πολύ σημαντικός παράγοντας για την εστίαση είναι η παρουσία περισσοτέρων των 50 εκατομμυρίων τουριστών κάθε χρόνο και της συνεπακόλουθης τουριστική δαπάνης μεγάλο μέρος της οποίας καταλήγει στο φαγητό. Με τόσους πολλούς περαστικούς και τουρίστες στην πόλη τι πιο φυσικό βέβαια από ένα γρήγορο σνακ ή ένα γεύμα, δεδομένου ότι υπάρχουν και τόσες πολλές και ενδιαφέρουσες επιλογές. Θα μπορούσε να πει κάποιος ότι με τόσους τουρίστες και επιλογές το Μανχάταν τείνει να γίνει ένα είδος αστικού θεματικού πάρκου, ένα είδος Ντίσνεϊλαντ όπου επαγγελματίες υψηλού εισοδήματος, εύποροι κάτοικοι και τουρίστες σπεύδουν να απολαύσουν τις πολλές συγκινήσεις που προσφέρει. Όλοι αυτοί οι παράγοντες δημιουργούν ένα ιδανικό περιβάλλον για τη εστίαση και το τρόφιμο γενικώς μεταξύ άλλων.

Λιανικό εμπόριο τροφίμων – Ο ανταγωνισμός: Η Nέα Yόρκη χαρακτηρίζεται από την απουσία των μεγάλων Αμερικανικών αλυσίδων σουπερμάρκετ (πχ WalMart). Η αγορά μπορεί να χαρακτηριστεί κατακερματισμένη, αφού δραστηριοποιείται μεγάλος αριθμός μεγάλος αριθμός επιχειρήσεων λιανικής όπως αλυσίδες σουπερμάρκετ, μίνι-μάρκετ, εκπτωτικά καταστήματα (discount stores) και εξειδικευμένα κατάστημα (πχ gourmet, deli, οργανικά). Τα σουπερμάρκετ του Μανχάταν είναι σε μεγάλο ποσοστό ακριβά και υψηλής ποιότητας, όπως πχ το Whole Foods, το Food Emporium, το D’Agostino και άλλα ενώ πιο προσιτά στα μέσα εισοδήματα είναι τα σουπερμάρκετ που βρίσκονται στις τριγύρω περιοχές. Τα ακίνητα στην Νέα Υόρκη είναι ακριβά. Αυτό σημαίνει ότι τα σουπερμάρκετ είναι μικρότερα και πιο περιορισμένα σε χώρο σε σύγκριση με εκείνα άλλων πόλεων. Σημαίνει, επίσης, ότι ο χώρος στο ράφι κοστίζει πολύ στην επιχείρηση και για αυτό τον λόγο έχουν υψηλές απαιτήσεις όσο αφορά τις πωλήσεις και την κερδοφορία των προϊόντων. Το Trader Joe’s για παράδειγμα, μία αλυσίδα με λίγους κωδικούς και υψηλή κυκλοφορία αποθεμάτων, που δραστηριοποιείται και στο Μανχάταν, παρουσιάζει μέσο εκτιμώμενο όρο εσόδων ανά τετραγωνικό πόδι $1.750 δολάρια σε όλο το δίκτυό της το 2010, κάτι που αποτελεί κορυφαία επίδοση για την Αμερική και υπερβαίνει σχεδόν κατά το διπλάσιο το αντίστοιχο ποσό των Whole Foods (Inside the secret world of Trader Joe’s). Μπορεί οι τιμές των προϊόντων στο Μανχάταν να είναι υψηλές, αλλά υψηλές είναι επίσης και οι προσδοκίες από τους καταναλωτές όσο αφορά την ποιότητα και την όλη εικόνα (branding). Αν και οι πωλήσεις σε ορισμένα προϊόντα είναι υψηλές αυτό δεν σημαίνει ότι μπορούν από μόνες τους να υποστηρίξουν κάποια επιχείρηση αφού οι όγκοι πωλήσεων είναι περιορισμένοι (πχ για πολύ ακριβά ελαιόλαδα). Κατά το ίδιο τρόπο υπάρχουν πολλά εξειδικευμένα καταστήματα όπου διαθέτουν ενδεχομένως και μικρότερης επωνυμίας προϊόντα όπου οι τιμές και τα περιθώρια κέρδους είναι υψηλότερα, αλλά επίσης και οι όγκοι πωλήσεων είναι χαμηλότεροι. Έκτός αυτών πολλοί πολυάσχολοι και εργένηδες Νεοϋορκέζοι καταλήγουν να πραγματοποιούν πολλές αγορές σε μίνι-μάρκετ και ψιλικατζίδικα της γειτονιάς. Τα καταστήματα που έχουν φαγητά συγκεκριμένης προέλευσης (πχ Ελληνικά) βρίσκονται κυρίως στις περιφερειακές του Μανχάταν περιοχές κοντά σε κοινότητες μεταναστών και ανταποκρίνονται στην αγοραστική τους δυνατότητα. Τα εκπτωτικά καταστήματα εξυπηρετούν καταναλωτές με χαμηλότερα εισοδήματα (πχ προϊόντα των 99 σεντς κλπ) και παρόλο που οι τιμές τους είναι χαμηλές, τα περιθώρια κέρδους τους είναι σημαντικά.

NYC Grocery Store Photos

• Τομέας Εστίασης – Ο ανταγωνισμός: οι κύριες κατηγορίες καταστημάτων είναι το ταχυφαγητό που διακρίνεται στο κλασικό/τυποποιημένο ταχυφαγητό (fast food) και στο σχετικά νέο είδος του προσαρμοσμένου/θελκτικού ταχυφαγητού (fast casual)*, τα κοινά εστιατόρια και η εκλεπτυσμένη κουζίνα. Η αγορά και εδώ είναι κατακερματισμένη, καθώς υπάρχει μεγάλος αριθμός καταστημάτων με την συντριπτική πλειοψηφία τους να είναι ανεξάρτητα ενώ πολύ μικρός αριθμός ανήκει σε αλυσίδες (franchise). Εκτός από το μεγάλο αριθμό των εστιατορίων εκλεπτυσμένης κουζίνας και τους πολλούς διάσημους σεφ, τα οποία βρίσκονται κυρίως στο Μανχάταν, η Νέα Υόρκη προσφέρει κάθε είδους φαγητού και σε κάθε είδους ποιότητα όπως μικρά ταχυφαγεία, καντίνες (food trucks), διεθνή κουζίνα (κινέζικα, Μεξικανικά, Ελληνικά κλπ) και τα γνωστά diners τα οποία συχνά λειτουργούν όλο το 24ωρο.

NYC Fast Food Store Photos

Τομέας Εστίασης – Καταμερισμός αγοράς: Όπως είπαμε υπάρχει κάθε είδους τρόφιμο και τύπος εστιατορίου στην Νέα Υόρκη. Ακολουθεί περιγραφή των κυριοτέρων κατηγοριών:

– Κοινά εστιατόρια και εκλεπτυσμένη κουζίνα: Υπάρχει μεγάλη ποικιλία και σε σημαντικές ποσότητες. Εκτός από τις κλασσικές κουζίνες (πχ γαλλική, κινεζική, ιταλική, αμερικανική, ιαπωνική κλπ) η ποικιλία πλέον επεκτείνεται σε συνδυασμούς πχ vegan σούσι κ.α., υπάρχουν δηλαδή περιθώρια καινοτομίας. Εκτός από το είδος της κουζίνας, τα εστιατόρια κατατάσσονται ανάλογα και με το χαρακτήρα του εσωτερικού τους σχεδιασμού πχ lounge/bar, μπιστρό, μπυραρίες, gastropubs, κ.λ.π. Πραγματικά είναι ένας παράδεισος για τους καλοφαγάδες (ή όπως αποκαλούνται στο εξωτερικό: foodies)!

– Τυποποιημένο ταχυφαγητό και προσαρμοσμένο ταχυφαγητό (fast casual): και τα δύο είδη fast food διακρίνονται από το γεγονός ότι είναι self-service (δεν υπάρχει σερβίρισμα) αλλά η διαφορά τους έγκειται ότι στο προσαρμοσμένο το οποίο έχει αρχίσει να εμφανίζεται τα τελευταία χρόνια, το φαγητό σε μεγάλο βαθμός παρασκευάζεται μέσα στο κατάστημα, έχουν υψηλού επιπέδου/διακριτή αισθητική και η μέση δαπάνη ανά πελάτη είναι υψηλότερη (παραδείγματα αποτελούν το Panera (αρτοζαχαροπλαστική), Chipotle (μεξικάνικο) κα). Όσο αφορά το είδος των τροφίμων ο χώρος του ταχυφαγητού περιλαμβάνει τα κλασικά χάμπουργκερ (όπου όμως κερδίζουν δημοτικότητα νέα εξειδικευμένα concept όπως το Bareburger, το Five Guys, το Shake Shack), το κοτόπουλο (πχ KFC), τα σάντουιτσάδικα (πχ Subway), το τοπικό/διεθνές ταχυφαγητό (πχ μεξικάνικα (Taco Bell), ασιατικά (είδη noodle) κ.α), ζαχαροπλαστεία/καφέ (πχ Dunkin’ Donuts), πιτσαρίες (Papa John’s, Domino’s) και άλλα εξειδικευμένα είδη (για παράδειγμα σαλάτες (Chop’t), θαλασσινά (Red Lobster) κλπ). Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται και ενδιαφέρον για τον κλασσικό γύρο (όχι το είδος που ανέκαθεν έχει συνδεθεί με το όνομα gyros στην Αμερική (δηλ το πολτοποιημένο μίγμα) αλλά το αυθεντικό που αποτελείται από κομμάτια κρέας και το οποίο διατίθεται σε μεγάλο βαθμό από Αραβες (είναι κυρίως από πρόβειο κρέας και λέγεται shawarma (σουάρμα)) αλλά και τελευταία από Έλληνες και ειδικά από την Μεγα Γύρος (Mega Yeeros) του Γ. Νίκα και άλλων επενδυτών που έχει δημιουργήσει την αλυσίδα GRK στο Μανχάταν και λειτουργούν και μονάδα παραγωγής στο γειτονικό New Jersey όπου προμηθεύει και τρίτους (σημειώνεται ότι οι υπάρχουσες διακρατικές εμπορικές συμφωνίες Ελλάδας-ΗΠΑ δεν επιτρέπουν την εισαγωγή νωπού κρέατος). Η Μεγα Γύρος έχει καταφέρει να διακινεί περισσότερο από 12 τόνους αυθεντικό γύρο στην Αμερική μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα και έχει προοπτικές περαιτέρω ανάπτυξης**. Να σημειωθεί εδώ ότι ένα εμπόδιο για τον γύρο από χοιρινό, αποτελεί και το ότι το κρέας αυτό απαγορεύεται από την Ιουδαϊκή και Μουσουλμανική θρησκεία οι οποίες έχουν πολλά μέλη στην Νέα Υόρκη. Πάντως τα περιθώρια ανάπτυξης εκτός των κοινοτήτων αυτών είναι σημαντικά.

Το πιο δημοφιλές είδος ταχυφαγητού στην Αμερική είναι το μπιφτέκι (burger) με περίπου 2 στα 5 καταστήματα να παρέχουν αυτό το κλασικό για τους Αμερικανούς φαγητό, ακολουθούμενο από το σάντουιτς και το κοτόπουλο (βλέπε σχήμα US Fast Food Segments). Ο κλάδος του προσαρμοσμένου ταχυφαγητού (fast casual) εκτός από ισχυρή παρουσία στην αγορά της Νέας Υόρκης είναι ανερχόμενος και σε όλες τις ΗΠΑ όπου οι συνολικές πωλήσεις του εκτιμώνται στα $21- $22 δις δολάρια, αυξανόμενες με ταχείς ρυθμούς αλλά και ταυτόχρονα πρωτοπορεί στη δημιουργία τάσεων. Το είδος της εστίασης αυτής είναι πιο κατάλληλο για τον χαρακτήρα των σημερινών καταναλωτών κατά τον ίδιο τρόπο που οι κλασικές αλυσίδες έφεραν την επανάσταση και πρωτοστάτησαν στην εστίαση πιο παλιά, στο δεύτερο μισό του 20ου αιώνα. Θέλοντας να παρακολουθήσουν τις νέες τάσεις, ακόμη και τα McDonalds ανακοίνωσαν τελευταία ότι θα παρέχουν σε κάποιο βαθμό δυνατότητα παραλλαγών στα προϊόντα. Η ποικιλία του τελικού προϊόντος δηλ. προσαρμογή στα γούστα του πελάτη είναι βασικό χαρακτηριστικό της εποχής μας και παρέχεται από τις αλυσίδες προσαρμοσμένου ταχυφαγητού (πχ στα Chipotle ο πελάτης διαλέγει συστατικά, στα Bareburger υπάρχει δυνατότητα διαφοροποίησης τους τρόπου ψησίματος και είδους κρέατος κλπ).

US Fast Food Store Breakdown

– Παντοπωλείο/Εστιατόριο(Foodmarkets): Τα καταστήματα αυτά αποτελούν νέο σχετικά είδος για την Νέα Υόρκη. Συνδυάζουν παντοπωλείο και εστιατόριο κάτω από ένα κοινό θέμα. Ουσιαστικά η μόδα αυτή ήρθε με την δημιουργία του Eataly το οποίο παρέχει όλως των ειδών τα Ιταλικά τρόφιμα. Διαθέτει πολύ μεγάλους χώρους, σε άκρως εμπορική περιοχή, και στεγάζει διαφορετικών ειδών κουζινών (δηλ. ζυμαρικά, ψητά, ψάρια, μεζέ, ζαχαροπλαστείο κλπ) καθώς και προϊόντα όλα γύρω από το Ιταλικό θέμα. Τα μαγαζιά αυτά απαιτούν μεγάλες επενδύσεις, συνεπώς έχουν αυξημένο ρίσκο, και προσεκτικό σχεδιασμό. Το Eataly επίσης εκμεταλλεύεται την ύπαρξη του πολύ γνωστού σέφ Mario Batali ο οποίος έχει πολλές εκπομπές στην τηλεόραση. Το ενδιαφέρον με το είδος(concept) αυτό είναι ότι μέσα από το φαγητό με την πληροφόρηση που παρέχεται στο κατάστημα προωθείται και η εικόνα της Ιταλίας στους πολλούς τουρίστες που επισκέπτονται την Νέα Υόρκη. Το κατάστημα έχει μεγάλη επιτυχία και επεκτείνεται και σε άλλες πόλεις της Αμερικής. Σε αυτή την τάση βαδίζει και το foodmarket με γαλλικό θέμα Le District του γκρούπ Πουλακάκου, στο κάτω άκρο του Μανχάταν κοντά στους άλλοτε δίδυμους πύργους μια περιοχή που αναβαθμίζεται. Άλλα ανάλογα επιχειρήματα θα αποτελέσουν Hudson Market με Ευρωπαϊκό και Βρετανικό θέμα και ένα ακόμα με θέμα διεθνές φαγητό του ποδιού (international street food) που συζητάει ο επίσης γνωστός από την τηλεόραση σεφ Anthony Bourdain.

Καταναλωτικό προφίλ: Για τους απαιτητικούς καταναλωτές της Νέας Υόρκης οι ανωτέρου επιπέδου υπηρεσίες, ο διάκοσμος η όλη εμπειρία, ίσως είναι πιο σημαντικά από το ίδιο το φαγητό. Όπως λεει ο βραβευμένος με Michelin διάσημος Δανός σεφ René Redzepi: “Κύρια αποστολή μας στο εστιατόριο και ότι λέω στο προσωπικό όταν φεύγουν από εδώ είναι, να δίνεται στους πελάτες μια αίσθηση του χρόνου και του τόπου. Είτε αυτό αφορά την ποικιλία των προϊόντων, το οποίο είναι ένα μεγάλο μέρος αυτού που κάνουμε, αλλά και η όλη ατμόσφαιρα, ο τρόπος που το εστιατόριο έχει διαρρυθμιστεί. Αυτό δίνουμε στους επισκέπτες μας μια αίσθηση του χρόνου και του τόπου ». Σύμφωνα με ορισμένες έρευνες αυτό είναι μια γενικότερη τάση της εποχής. Ερευνά της Nielsen σχετικά με τα προφίλ των καταναλωτών κρασιού υπογραμμίζει ακριβώς την διάσταση αυτή: σχεδόν το ήμισυ των πωλήσεων κρασιού πραγματοποιούνται από ενθουσιώδεις οπαδούς του κρασιού (wine enthusiasts) και αυτούς που αποσκοπούν στην αυτοπροβολή τους (image seekers). Δηλαδή για τους μισούς καταναλωτές το προϊόν είναι ένα είδος χόμπι ή καταξίωσης και όχι τρόφιμο. Οι καταναλωτές αυτοί αναλώνουν πολύ χρόνο στο να συλλέξουν κάθε πληροφορία για το προϊόν, πρωτίστως για λόγους ενδιαφέροντος και για αυτό τα καταστήματα πρέπει να τους παρέχουν ποικιλία, καλή εξυπηρέτηση και πληροφόρηση ώστε να κεντρίζουν το ενδιαφέρον τους. Φυσικά η τιμή δεν αποτελεί το κύριο μέλημά τους. Είναι αυτό που θα λέγαμε αυτο-πραγματωμένοι καταναλωτές (self-actualized) οι οποίοι έχουν ικανοποιήσει τις βασικές τους βιολογικές ανάγκες αναζητούν εμπειρίες που τους κάνουν να νιώθουν μοναδικοί. Μιλάμε φυσικά για την κορυφή της κοινωνικοοικονομικής πυραμίδας. Η μοναδικότητα της εμπειρίας και η προσαρμογή στις προτιμήσεις του πελάτη είναι το κλειδί.


Με δεδομένο ότι υπάρχει σημαντικό ενδιαφέρον τα τελευταία χρόνια για εξαγωγές στην Αμερική ή και για απευθείας δραστηριοποίηση παρακάτω παρουσιάζουμε κάποια βασικά λειτουργικά μεγέθη που συνήθως ερωτούν ενδιαφερόμενοι επιχειρηματίες. Οι πληροφορίες αυτές είναι γενικές και θα πρέπει να θεωρηθούν μόνο ως μία αρχική ένδειξη η οποία θα πρέπει να ακολουθηθεί από λεπτομερή έρευνα σε βάθος για το συγκεκριμένο προϊόν ή είδος εστίασης. Η πληροφόρηση βασίζεται σε έρευνες αγοράς που έχουμε πραγματοποιήσει τα τελευταία χρόνια για εταιρίες εστίασης και εισαγωγείς ποιοτικών τροφίμων στην περιοχή της Νέας Υόρκης. Είμαστε σε θέση να συζητήσουμε πιο λεπτομερώς με ενδιαφερόμενους επενδυτές και επιχειρηματίες τη δυνατότητα υλοποίησης των ιδεών τους όπως πχ στρατηγική εισόδου στην αγορά, ενδεχόμενους κινδύνους, καταρτισμό επιχειρηματικού σχεδίου, λειτουργικά, εργασιακά, φορολογικά θέματα, στρατηγική προβολής και μάρκετινγκ κ.α.. Είμαστε επίσης σε θέση να προτείνουμε σε επενδυτές επιτυχημένες ήδη λειτουργούσες επιχειρηματικές ιδέες ή να παρουσιάσουμε προτάσεις για νέες επιχειρηματικές δραστηριότητες. Όπως έχουμε ήδη αναφέρει εκτός από την απόδοση που μπορεί να αποφέρει μια επένδυση από την Νέα Υόρκη και μόνο, παρέχει και την δυνατότητα προβολής στην υπόλοιπη Αμερική και διεθνώς κάτι το οποίο είναι σημαντικό για διεθνή σήματα. Τα μεγέθη επένδυσης είναι βέβαια μεγάλα στην Νέα Υόρκη και ανάλογα είναι τα ρίσκα. Για περισσότερα στοιχεία για την Νέα Υόρκη, την αναμόρφωσή της τα τελευταία χρόνια σε υπέρτατο εμπορικό κέντρο και την φυσιογνωμία των καταναλωτών εκεί μπορείτε να διαβάσετε και το προηγούμενο άρθρο μας της σειράς αυτής NYC Urbanomics Part 1: Αστική Αναμόρφωση της Νέας Υόρκης και Μεταμόρφωση στο Απόλυτο Εμπορικό Κέντρο.

Επιχειρηματικό Θέμα (Business Concept): Όπως προαναφέρθηκε ειδικά για το ανώτερου επιπέδου καταναλωτές πολύ βασικά ζητούμενα είναι η μοναδικότητα του χαρακτήρα (concept) της υπηρεσίας εστίασης και η παροχή επιλογών στον πελάτη. Εταιρίες προσαρμοσμένου ταχυφαγητού (fast casual) προσφέρουν τη δυνατότητα αυτή (πχ Bareburger, Chipotle κλπ) καθώς και υψηλής ποιότητας υπηρεσίες. Δεν βλάπτει, επίσης να υπάρχει και μία παράμετρος του θέματος που να έχει να κάνει με την οικολογία ή άλλα κοινωνικά θέματα (πχ υποστήριξη αδυνάτων μέσω προσφορών κλπ) καθώς ειδικά για την νεότερη γενιά των ΗΠΑ (20-35) τέτοια θέματα αποτελούν πολύ σημαντικό στοιχείο της κουλτούρας τους. Υπάρχουν διάφοροι τρόποι για να δημιουργηθεί μια ξεχωριστή ταυτότητας ή ενός προϊόντος και συνεπακόλουθα δυνατότητα υψηλότερης τιμολόγησης αλλά επιτρέψτε μας να κρατήσουμε τη συζήτηση αυτή για τους πελάτες μας. Από την άλλη πλευρά, φυσικά υπάρχουν δυνατότητες να απευθυνθεί κάποιος και στα μέσα και χαμηλότερα τμήματα της αγοράς και να επιτύχει καλές αποδόσεις, με την προϋπόθεση ότι έχουν ληφθεί υπόψη οι δυνατότητες και ιδιομορφίες των αγορών αυτών.

Τοποθεσία: Το Μανχάταν και ορισμένες περιοχές στο Μπρούκλιν και ίσως τελευταία και του Queens προσφέρουν τα υψηλότερα εισοδήματα και ευνοϊκότερες συνθήκες από πλευράς κυκλοφορίας και κατανάλωσης. Η τοποθεσία για κάθε είδους καταστήματος εξαρτάται από την θεματολογία/ταυτότητα του (concept) τις πληθυσμιακές ομάδες που απευθύνεται (δηλ. επαγγελματίες, νέοι, οικογένειες κλπ) και άλλα. Υπάρχουν περιοχές που έχουν κίνηση καθ’όλο το 24ωρο (πρωινό, γεύμα στην εργασία, νυχτερινή διασκέδαση, περαστικοί κλπ) και άλλες όχι. Τα ενοίκια έχουν εκτιναχθεί τελευταία για τις πολυσύχναστες και ακριβές περιοχές. Ενδεχομένως να υπάρχουν κάποιες ευκαιρίες σε ανερχόμενες περιοχές, αλλά η αγορά συνήθως τις προεξοφλεί γρήγορα. (πχ περιοχές που εξευγενίζονται (gentrification), όπου επεκτείνεται το μετρό, περιοχές με νέα γραφεία και καταστήματα κ.λ.π). Αν και υπάρχει μικρός αριθμός ξενοίκιαστων μαγαζιών και αυτά για μικρό διάστημα στις δημοφιλείς περιοχές υπάρχουν και δυνατότητες εγκατάστασης σε νέα καταστήματα που δημιουργούνται ή σε παλαιά όπου λήγουν παλαιότερα/χαμηλότερα ενοικιαστήρια ή ακόμα και στη θέση μαγαζιών που κλείνουν για να κάνουν χώρο σε νέα. Ένας καλός κτηματομεσίτης και δικηγόρος μπορούν να βοηθήσουν πολύ σε αυτό το τομέα.

Οικονομικές Παράμετροι:

Στόχοι πωλήσεων: Τα McDonald ‘s παρά τις ανακατατάξεις της αγοράς εξακολουθούν να θέτουν τα πρότυπα στο χώρο του ταχυφαγητού. Παρουσιάζουν από τις υψηλότερες πωλήσεις ανά κατάστημα οι οποίες ανέρχονταν σε $2,6 εκατ το 2012. Παρά το διαφορετικό μοντέλο, οι επιτυχημένες αλυσίδες προσαρμοσμένου ταχυφαγητού (fast casual) δεν είναι και πολύ μακριά από το νούμερο αυτό (Panera, $ 2,3εκ, Chipotle $ 2,1 εκ. το 2012). Τα καταστήματα σάντουιτς, καφέ και πίτσας έχουν χαμηλότερες πωλήσεις. Εστιατόρια ποιοτικής κουζίνας/μικρά εστιατόρια, όπου δηλαδή η ταχύτητα εναλλαγής της πελατείας είναι χαμηλότερη θα πρέπει να στοχεύουν ενδεχομένως σε υψηλό μέσο έσοδο ανά πελάτη, της τάξης των $ 100 ή περισσότερο, για να επιβιώσουν. Όποιος επισκεφτεί το Μανχάταν θα αντιληφθεί ότι τέτοιες τιμές παρατηρούνται συχνά. Καταστήματα με χαμηλότερες τιμές επιβιώνουν ακολουθώντας το μοντέλο υψηλή επισκεψιμότητα/χαμηλή τιμή εκτός κι αν βρίσκονται εκτός Μανχάταν και όπου τα κόστη είναι χαμηλότερα.
Όσον αφορά τα εισαγόμενα τρόφιμα έχουμε ήδη αναφερθεί στο υψηλό λειτουργικό κόστος στο λιανεμπόριο το οποίο συνεπάγεται και υψηλές απαιτήσεις κερδοφορίας. Για να τοποθετηθεί κάποιο νέο προϊόν θα πρέπει να παρέχει κάποια εχέγγυα ως προς τις πωλήσεις δηλ να είναι γνωστό προϊόν, σε σωστή τιμή για την συγκεκριμένη πελατεία, με καλό περιθώριο κέρδους και υποστήριξη από μάρκετινγκ, πωλητές και φυσικά διανομή. Τα έξοδα πωλήσεως και προβολής είναι σημαντικά. Δεν γίνεται να χτυπάει κανείς φλέβα χρυσού κάθε μέρα όπως έγινε με τη Ελληνικό γιαούρτι που καθιερώθηκε σχεδόν τυχαία και ακόμα και εκεί την πρώτη θέση δεν κατέχει Ελληνική εταιρία.

Ενοίκιο: οι τιμές μπορεί να είναι υψηλές ίσως και να ξεπερνούν τα $100-150 ανά τετρ. πόδι ανά έτος στο Μανχάταν ενώ αρχίζουν να κινούνται προς αυτές τις κατευθύνσεις και σε δημοφιλείς περιοχές κοντά στο Μανχάταν. Γενικά όμως οι τιμές είναι χαμηλότερες εκτός Μανχάταν. Αναφέρουμε ενδεικτικά ότι για εμπορικά καταστήματα στο Μανχάταν το μέσο ενοίκιο το 2013 ήταν $ 116 / τετρ.πόδι αλλά σε προνομιούχες περιοχές μπορεί να φτάσει σε τέτραψήφια νούμερα (Street’s Sunny Side Costs Retailers More in Rent ) (Για παράδειγμα: ενοίκιο $100 ανα τετρ. πόδι ετησίως μεταφράζεται σε $1.000 ανα τ.μ. (1 τ.μ. έχει περίπου 10 τετρ. πόδια, ή 10,76 για την ακρίβεια) το οποίο σημαίνει περίπου $90/μήνα δηλ για ένα κατάστημα 500 τ.μ το νοίκι μπορεί να φτάνει και τα $44,500 (ή €35,500))

Μισθοί: το κατώτατο ωρομίσθιο στην Νέα Υόρκη είναι $ 8.75 ανά ώρα (από αρχές 2015) και πρόκειται να αυξηθεί περαιτέρω στα $ 9. Βέβαια οι μισθοί εξαρτώνται από την εμπειρία. Το μέσο ωρομίσθιο σε παναμερικανικό επίπεδο στον χώρο τουρισμού και τροφίμων είναι περίπου $13 για όλους τους εργαζόμενους και $ 11.50 για την βασική βαθμίδα/nonsupervisory (6 industries that can’t find workers fast enough). Υπάρχει άφθονη προσφορά εργασίας στη Νέα Υόρκη, αν και η ανεργία είναι χαμηλή σχετικά με άλλες περιοχές, λόγω της οικονομικής ανάπτυξης και έτσι οι καλοί εργαζόμενοι έχουν επιλογές. Είναι κοινό μυστικό επίσης ότι υπάρχει ένας μεγάλος αριθμός παράνομων μεταναστών που εργάζονται στον τομέα εστίασης στη Νέα Υόρκη. Δεν είναι απαραίτητη ακόμα η παροχή ασφάλισης υγείας για μικρές επιχειρήσεις, αλλά από την άλλη συνίσταται η ασφαλιστική κάλυψη για άλλους επιχειρηματικούς κινδύνους μια που υπάρχει το περιβάλλον είναι εξαιρετικά δικομανές.

Ανθρώπινο Δυναμικό και Πνευματική Εργασία: Δεδομένου του υψηλού επιπέδου μελέτης που απαιτείται για νέες επενδύσεις όπως και του σημαντικού κόστους και ανταγωνισμού η δραστηριοποίηση στην αγορά δεν πρέπει να θεωρείται εύκολη υπόθεση. Οι επιχειρήσεις εστίασης και τροφίμων χρειάζεται να εφεύρουν τρόπους για να πείσουν τους πελάτες για την μοναδικότητα της εμπειρίας που προσφέρουν έτσι ώστε να δικαιολογήσουν τις υψηλότερες τιμές. Ναι, υπάρχουν νέες τάσεις, νέες δίαιτες, μοριακή γαστρονομία, και άλλες εξεζητημένες γεύσεις, αλλά τελικά ποιος έχει ανάγκη να φαει στην σημερινή εποχή; Στην πραγματικότητα οι άνθρωποι προσπαθούν περισσότερο να μην τρωνε και να μειώνουν τις θερμίδες που λαμβάνουν. Ειδικά στην Νέα Υόρκη το θέμα της εμφάνισης, της υγείας και της άσκησης είναι εμμονή. Αλλά από την άλλη οι καταναλωτές ενδιαφέρονται για ην μοναδικότητα, την ατμόσφαιρα, την φιλοσοφία μιας υπηρεσίας και αν τους κάνει να νιώθουν ξεχωριστοί (δηλ. όπως έχουμε ήδη αναφέρει αυτο-πραγματωμένοι/self-actualized) δεδομένου και ότι μιλάμε για την ανώτερη κοινωνική βαθμίδα με υψηλό επίπεδο εισοδήματος και μόρφωσης. Συνεπώς υπάρχει ένας μεγάλος αριθμός επαγγελματιών που απασχολούνται στον χώρο οι οποίοι μπορεί να μην έχουν να κάνουν τίποτα με το τρόφιμο καθεαυτό αλλά με την εικόνα. Για παράδειγμα, αρχιτέκτονες, σχεδιαστές, σύμβουλοι θέματος (concept), σύμβουλοι μαρκετινγκ, επαγγελματίες ψηφιακών μέσων και μέσων κοινωνικής δικτύωσης για να μην αναφέρουμε διαιτολόγους, τεχνικούς ασφάλειας και παραγωγής τροφίμων ή οικονομικούς συμβούλους (κοστολόγηση, προϋπολογισμός και διαχείριση κλπ). Ο κύκλος των επαγγελματιών αυτών ολοένα αυξάνει με την εξέλιξη των τεχνολογιών όπως π.χ. αναλυτές του προφίλ των πελατών (customer analytics). Ως αποτέλεσμα, περισσότερα χρήματα μπορεί να πηγαίνουν στην υποστήριξη των πωλήσεων και τα γενικά έξοδα, αυτό που αποκαλείται κόστος απόκτησης του πελάτη, παρά στο καθεαυτό κόστος του προϊόντος. Δεν θέλουμε να παρεξηγηθούμε ότι η ποιότητα του προϊόντος δεν μετράει. Αυτό εξυπακούεται, είναι δεδομένο, κοινός παρονομαστής. Αλλά είναι η εικόνα που τροφοδοτεί το μυαλό του σύγχρονου αυτοπραγματωμένου (self-actualized) καταναλωτή. Συνεπώς και η δαπάνη για να αγοραστεί η πνευματική συνεισφορά τόσων επαγγελματιών είναι σημαντική. Ας δούμε για παράδειγμα το ύψος των δαπανών που πηγαίνει στο σχεδιασμό προϊόντων πολυτέλειας σε σχέση με το κόστος παραγωγής τους που είναι πολύ χαμηλότερο (γι’αυτό άλλωστε και η απομίμηση είναι κερδοφόρα). Το λέμε αυτό γιατί το επίπεδο της πνευματικής εργασίας που απαιτείται είναι πολύ σημαντικό και κάτι το νέο σε σχέση με το παρελθόν. Αυτό ξενίζει κάποιους επιχειρηματίες. Το βλέπει κανείς αυτό στην πράξη με την αλλαγή του επιχειρηματικού τοπίου. Οι καιροί αλλάζουν και απαιτούν ανάλογες επιχειρηματικές προσαρμογές. Παράλληλα δεν είναι δυνατό να προωθηθούν νέες ιδέες και προϊόντα από επιχειρηματικές υποδομές του παρελθόντος χωρίς βέβαια να υποτιμούμε την εμπειρία και τις επιτυχίες τους. Νέα προϊόντα και υπηρεσίες μπορούν να ευδοκιμήσουν συ συνεργασία με ανάλογες επιχειρήσεις και όχι να προσπαθούν επι ματαίω να συνεταιριστούν με παρωχημένες πρακτικές. Σε ορισμένες περιπτώσεις, ωστόσο, ορισμένοι καινοτόμοι επιχειρηματίες είναι σε θέση να αντιληφθούν τις τάσεις από μόνοι τους και να προχωρήσουν σε σύγχρονες επιτυχημένες ιδέες (όπως για παράδειγμα το Bareburger).

Κανονισμοί: Τα καταστήματα τροφίμων και εστίασης πρέπει να συμμορφώνονται με τους τοπικούς κανονισμούς λειτουργίας όσο αφορά την ασφάλεια των τροφίμων. Κάτι τέτοιο εκτός από υποχρέωση αποτελεί και συνετή πρακτική, μια που η υγρασία της Νέας Υόρκης και τα πολλά τρωκτικά μπορούν εύκολα να δημιουργήσουν υγειονομικά προβλήματα. Νέοι εισαγωγείς τροφίμων πρέπει να ελέγξουν τις ποσοστώσεις εισαγωγής και άλλους περιορισμούς που μπορεί να υπάρχουν. Συνιστάται η συνεργασία με πράκτορα εκτελωνισμού. Για την διακίνηση υπάρχει δυνατότητα συνεργασίας με κάποια αποθήκη αλλά θα πρέπει κάποιος να λάβει υπόψη τα σημαντικά έξοδα προώθησης (πωλητές, προσφορές κλπ) ενός προϊόντος τα οποία ειδικά για νέα προϊόντα μπορεί να είναι σημαντικά και να μη καλύπτονται από τις προμήθειες επί των πωλήσεων. Ειδικά για την εμπορία και πώληση αλκοολούχων ποτών απαιτείται ειδική άδεια και το πλαίσιο είναι αυστηρό. Υπάρχουν, επίσης, προκαθορισμένες ζώνες δραστηριοτήτων στην πόλη όπου επιτρέπονται συγκεκριμένες εμπορικές χρήσεις το οποίο θα πρέπει να λαμβάνεται υπόψη για νέα καταστήματα ή αποθήκες όπως και το κόστος κατασκευής και οι σχετικές διαδικασίες οι οποίες μπορεί να είναι και χρονοβόρες. Η ίδρυση εταιρικής οντότητας είναι αρκετά απλή υπόθεση. Τέλος, θα πρέπει να ληφθούν υπόψη και θέματα άδειας εργασίας σε περίπτωση που το προσωπικό δεν είναι Αμερικανοί.

Αυτά αποτελούν σε γενικές γραμμές κάποιες από τις πιο συχνές ερωτήσεις ενδιαφερόμενων επενδυτών στο χώρο της εστίασης ή και εξαγωγέων. Όπως είπαμε μπορούμε να συζητήσουμε πιο λεπτομερώς σε περίπτωση που κάποιος σοβαρός επιχειρηματίες ενδιαφέρεται να δραστηριοποιηθεί καθώς και να παρέχουμε συμβουλευτικές υπηρεσίες σε αυτή την κατεύθυνση. Είμαστε επίσης σε θέση να σας προτείνουμε έτοιμες δοκιμασμένες επιχειρηματικές προτάσεις για επένδυση (με franchise ή ως μέτοχοι) όπως και προτάσεις για νέες επιχειρήσεις.


Αυτό το άρθρο είναι μέρος μιας σειράς δημοσιεύσεων που αφορούν τις οικονομίες των μεγάλων αστικών κέντρων όπου ως βάση ανάλυσης χρησιμοποιείται η Νέα Υόρκη, ένα από τα μεγαλύτερα και ίσως πιο σημαντικό κέντρο διεθνώς.  Σε αυτό το άρθρο καλύπτουμε το χώρο του ποιοτικού τροφίμου και πως οι Νεοϋορκέζοι το προσεγγίζουν.  Δείτε προηγούμενο άρθρο αυτής της σειράς σχετικά με τον τρόπο που έχει αναμορφωθεί και αναπτυχθεί η Νέα Υόρκη τα τελευταία χρόνια διαφεύγοντας από την υποβάθμιση του παρελθόντος (NYC Urbanomics Part 1: NYC Redevelopment, a template for urban renaissance and commercial boom). Στο άρθρο αυτό αναφέρονται και κάποια δεδομένα σχετικά με την ελκυστικότητα της Νέα Υόρκης ως χώρος επένδυσης καθώς και το προφίλ των καταναλωτών εκεί.

Συντάχθηκε από τον Παναγιώτη Χατζηπλή, CFA, ACCA, MBA.

Το άρθρο αυτό βασίστηκε με βάση μελέτη αγοράς του υπογράφοντος.  Το Transatlantic Business Forum δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι συμμερίζεται τις απόψεις των άρθρων που φιλοξενεί.  Για μια λεπτομερή ανάλυση των υπηρεσιών και των εκδόσεών του Transatlantic Business Forum μπορείτε να ανατρέξετε στο website μας


* Σημειώνουμε εδώ ότι διαλέξαμε τον όρο προσαρμοσμένο για την απόδοση στην Ελληνική του όρου fast casual σε σχέση με το οικείο, φιλικό ή ευπροσήγορο που υποδηλώνει ο όρος casual, γιατί για εμάς η διαφορά του είδους αυτού είναι ότι προσπαθεί να προσεγγίσει τις προτιμήσεις συγκεκριμένων υποομάδων καταναλωτών και να τους κάνει να νιώσουν πιο κοντά στο προϊόν και στο concept δίνοντας τους την δυνατότητα να επιλέξουν συστατικά και έχοντας και ένα πιο ζεστό διάκοσμο που εξυπηρετεί το συγκεκριμένο concept}.

** Επιτρέψτε μας εδώ να κάνουμε μια παρεμβολή και να δώσουμε συγχαρητήρια σε τέτοιες προσπάθειες οι οποίες «βάζουν τα πράγματα στη θέση τους» σχετικά με το τι είναι και τι δεν είναι Ελληνική γαστρονομία, ακόμα και για τον ταπεινό γύρο. Κυρίως όμως τέτοιες προσπάθειες τολμούν να δείξουν την πρόοδο της Ελληνικής επιχειρηματικότητας στο κέντρο της Αμερικής σε μια απαιτητική αγορά που δεν καλύπτεται με «ταξίδια Σαββατοκύριακού» από την Αθήνα αλλά χρειάζονται πλέον σχεδιασμό και επένδυση σε οργανωτική αυτοτέλεια και κεφάλαιο. Ελπίζουμε ότι το γνωστό επιχείρημα ότι η Ελλάδα είναι μικρή για να παράγει, να εξάγει και να δραστηριοποιείται διεθνώς με τέτοιες προσπάθειες θα αρχίσει να ξεθωριάζει έστω και αν αυτό γίνεται σε κάτι σχετικά ταπεινό όπως το τρόφιμο (ίσως κάποτε αυτό να φτάσει να συμπεριλάβει και επιχειρηματικές δραστηριότητες σε τεχνολογία και αλλού που να μπορέσουν να απορροφήσουν τους πάρα πολλούς αξιόλογους Έλληνες επιστήμονες-ερευνητές σε Ελλάδα και εξωτερικό). Για την ώρα περιμένουμε συνέχεια και από άλλους φιλόδοξους ενδιαφερόμενους στο χώρο του τροφίμου όπως καθώς και την προσπάθεια πιστοποίησης των εστιατορίων που διαθέτουν ελληνικά τρόφιμα. Μια προσπάθεια που συζητιέται αρκετό καιρό αλλά κάπου σκοντάφτει και θα μπορούσε να στηρίξει την Ελληνική παραγωγή αλλά και να ισχυροποιήσει την Ελληνική γαστρονομία δεδομένης της δημοτικότητας της μεσογειακής δίαιτας στην Αμερική, η οποία όμως γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης στη βάση της γεωγραφικής/προσχηματικής διάστασης αλλά όχι της πραγματικής έννοια της λέξης.

***Σχετικά με το ελαιόλαδο το οποίο συγκεντρώνει από τα μεγαλύτερα ενδιαφέροντα για εισαγωγή στην Αμερική μπορείτε να διαβάσετε και ένα προηγούμενο άρθρο σχετικά με τις αντιξοότητες όσο αφορά τον ανταγωνισμό στις ΗΠΑ: Virginity; a dubious virtue when it comes to olive oil and the overlooked costs for consumers and the economy.

NYC Urbanomics Part 1: New York City Redevelopment, a template for urban renaissance and commercial boom

—————————————————————————————————-This is the first of a series of posts about the Economics of Urban Centers as depicted by trends in economy and society in one of the most important globally: New York City. In this first post we’ll cover how NYC has emerged over the last decades into a thriving commercial and real estate center, taking distance from a depressed past. We’ll present facts and thoughts on how this transformation was brought about in what may serve as inspiration for others. The analysis will also highlight some of the reasons for which NYC is a prime consumer market for existing and new businesses and products.


According to the 2012 Economist Intelligence Unit, New York City is ranked on top of the competitiveness list of all cities globally.  New York is characterized as an Alpha ++ world center, sharing this highest title only with London. Although not the most populous globally, NYC is considered of immense importance as developments there can have an effect around the world.  Its importance is also demonstrated by ability to attract capital, businesses, talent and visitors. For these reason NYC, is the necessary point of presence for global businesses and brands but can also serve as launching pad for new products and concepts.

Some interesting NYC highlights:

  • NYC’s population is estimated at 8.3 million, spread over its five boroughs (Manhattan, Queens, Brooklyn, Bronx and State Island). It is growing and expected to surpass 9 million by 2020.  The broader NYC metropolitan area, includes parts of Long Island, Connecticut, New Jersey, even Pennsylvania. This area has a total population of 20 million.  Many of them commute to NYC’s center daily where population almost doubles during the workday.  Manhattan is the most densely populated in the US; as illustrated by the many high-rises that keep on spreading there as in the surrounding boroughs.
  • NYC’s GDP stands at $1.4 trn or 11% of the whole US. If taken separately, this could place it in the top 20 countries worldwide, close to Australia.  In the same way NYC’s theoretical GDP per capita is estimated at $57,000 by the Brookings Institute which could place it higher than countries such as Japan, France or Germany.  NYC differs from the rest of the US in terms of demographics, character and economy. For all these factors NYC can be approached as a separate market on its own comparable to those of Belgium or Switzerland.
  • New York boasts some of the most expensive neighborhoods in all America with family incomes exceeding $100,000 for a large part of Manhattan. Other high income areas are located in New Jersey, Long Island and Connecticut Nearly 400,000 millionaires live in New York. Retail space is one of the most expensive in the world. Multimillion apartments are sold to international investors and new residential skyscrapers go up as fast as ever to cater for this demand.

NYC Population and Tourism 1900-2010

  • NYC’s economy has recovered well after the 2007-2008 financial crisis and is being diversified away from overreliance to the financial sector, assisted by tourism as well as investment in real estate, education, new media and technology. Population is increasing driven by internal and international immigration. New York City has evolved from the tumultuous ‘70s of urban decay and population decline to a magnet for tourism and expensive real estate investment.  There are currently 52 million tourists each year steadily growing, contribution $37bn to the economy. Who would imagine that as recent as in the 90’s?

So how did this happen?


Much has been attributed, sort of a cornerstone, to the increase in safety and gentrification. Back in the ’70s-‘80s, NYC was a dangerous place, even in its iconic Times Square, as depicted in this era’s movies.  It’s almost hard to imagine that today, same as it’s hard to envision the tenement era misery.  Much of the crime reduction has been attributed to Mayor Giuliani and his heritage of tough handed policing such as the ambiguous “broken windows” concept.  There were 2,245 murders in 1990 but have fallen by 90% to 240 in 2013.  Other crime statistics have also been in decline. That off course it’s making it safe for people to live there or visit and spend on retail and entertainment. And that in turn is building confidence for real estate and other business investment.

42nd street in 70s and 2010

Urban landscaping

This has to do with architecture and creating communities that promote certain consumer, leisure or business activities. For example, much of the Times Square turnaround has been attributed to the arrival of high profile business offices, starting with advertising firm Conde Nast a move considered odd at that time.  In this context whole neighborhoods have been redeveloped, often changing names to take distance from their past. The process is well documented: first avant-garde artists and youth move in driven by low prices and inspiration from disenchanted surroundings.  NYC being liberal and welcoming assists to that. Soon others flock in for this unique character and to rub shoulders with the famous. Prices start to go up with preexisting residents moving out and eventually the artists themselves.  That’s what happened, with some variations, to SoHo, Village, Tribeca, DUMBO, Lower East Side, Meatpacking.  The trend has been assisted by rezoning policies. During Bloomberg’s administration almost 40% of New York has been rezoned, changing use for large blocks and transforming once industrials sites. Meatpacking or the Brooklyn river side parks are such examples.  Once industrial uses are phased out, new businesses step in to support residential development.

City branding

This we would say involves the development of a city image that promotes a place as a destination. A tool for enhancing NYC’s image and establishing it as a magnet internationally is through arts such as movies, music and fiction. “If you can make it there, you can make it anywhere” the saying goes that has stuck with many, even probably if it’s probably harder to make it in other places.  On the local radio and TV, New York is called “the greatest city in the world”. This might be true under some metrics but it’s quite subjective isn’t it? In any case saying it, is believing it; it sticks.  This image development didn’t happen accidentally either. Filming in NYC has been benefited from a municipal program instigated some 40 years ago (see NYC’s Mayor’s Office of Film, Theatre & Broadcasting (MOFTB)). This has also created many jobs such as film crews, catering and other support not to mention celebrity coverage.

Population increase and Urbanization

As traditional economic thought has it, an economy is growing where population is growing and vice versa. NYC’s population has considerably increased during the last 30 years both from domestic and international immigration.  Apart from the quest for opportunities this is also attributed to an attitude shift among younger generations that now favor urbanization and city centers over suburbs. According to the 2013 Urban Land Institute Survey, 62% of Americans planning to move in the next five years, would prefer to settle in mix-use communities (they offer entertainment, shops, offices).  Indeed in 2011, for the first time, population growth outpaced suburban growth.  As Michael Bloomberg put it in his last speech as Mayor: “It’s clear that the golden age of the suburb is over, and it’s being replaced by a new urban renaissance”.  

Urban trends by generation

The younger generation in particular, called the Millenials (or Generation Y) are the ones favoring urban centers. The Millenials (estimated at 80 million in the US) are more individualistic, challenge status quo, drive less, are more sensitive to civic issues and activism such as ecology. They are more attached to technology and online communities, less committed to employers than previous generations and more interested in work-life balance that allows for free-time.  They not only change city planning but marketing as well.

Technology and startups

Among the most critical parts of NYC’s population increase have been the influx of the young and the brightest.  This has been assisted by high paid jobs in finance and law but more recently from a lively startup scene that is now compared to that of the West Coast.  Silicon Alley in Manhattan or the Brooklyn Navy Yard are such startup and tech hubs. Business sectors are been reinvented. The loss of print media is counterbalanced by the rise in online and social media.  Technology growth is supported by conscious political decisions such as expansion of Columbia’s Engineering School and the development of the Cornell-Technion Graduate School at Roosevelt Island.  Another critical component is availability of financing.  Venture Capital funds invested in the New York City area were valued at $1.2 billion, in the fourth quarter of 2013 according to PWC research. This marked a 49% increase over the same period the year before, surpassing Boston for the first time since 2001. NYC is now only trailing Silicon Valley in this area, the undisputed leaders, that raised $3.2 billion during the same period.

The special character

The saying goes that NYers are a special breed.  May be this is a myth may be not. It’s still an intriguing thought. But who are the NYers? Those born there or the ones that immigrated? The NYers of the tough past? The high net worth investors? The aspiring artists? The young transplants searching for urban thrills? Those searching a break? The yuppies? The old school? Probably all of them.  So it’s probably difficult to pinpoint to a common denominator. NYers seem rude by American standards but then again coexist in a multiethnic, multiracial, multidenominational environment, they are self-consumed but civic, and although liberal they coexist with the highest income inequalities. Manhattan is one of the most densely populated American cities yet over 50% of its residents live alone. (Going Solo: The Extraordinary Rise and Surprising Appeal of Living Alone, 2013, Eric Klinberg). In a way living together in isolation This is not typical for the US and may illustrate differences in character. Back in 1957, a University of Michigan survey showed that 80% of respondents believed that people who preferred being unmarried were “sick,” “immoral,” or “neurotic.”  Something like a Scorcese or Woody Allen movie character or if you subscribe to the notion that media create stereotypes or reflect them popular series like Seinfeld, Girls, Sex and the City, Friends etc.  Back in the 50’s more than 70% of US adults were married something that although changing now still from the norm in NYC.  So what are the implications? No matter what the NY character is allowing for so much variety, freedom of expression but also privacy probably fuelled population growth mainly by singles. It would have been more difficult for families to move in Manhattan let alone afford it.  Living alone doesn’t come cheap even when sharing apartments.  This in turn supports or justifies high real estate prices.

Real Estate boom

NYC real estate prices have soared over time. Median sales price in Manhattan has reached $1,050,000 ($3,500,000 for townhouses) in 2013 according to Trulia and Douglas Elliman more than doubling over the last decade with average price per sq. ft at $1,260. Median rental price reached $3,100 with a vacancy rate of just 2.8%.  Brooklyn has also developed rapidly with prices reaching those of Manhattan especially at the neighborhoods close to it such as Williamsburg and more lately downtown Brooklyn that have attracted a crowd of young professionals, startups and hipsters, a self-contained community. Although the other boroughs have not followed at the same pace there are pockets of interest developing in Long Island City in Queens that has seen spectacular development with high-rises lately.  Proximity to Manhattan also counts in this migration as higher prices there are pushing people further and further. There’s even talk about South Bronx. It’s now called SoBro…

NYC avg price per sq feet 2000-2013

And if you’d think that was it, then wait to see the new wave of megastructures currently under development such as Hudson Yards, 432 Park (89floors, the tallest residential at least building in NYC, penthouse sold for $95m), One57, 30 Park Place (68 floors), 225 West 57th Street (88 floors), 220 Central Park South (41 floors).

Chinese buyers invested $22 bn on real estate between March 2013-2014 up from $12.8 billion the year before according to the National Association of Realtors. It’s something more than simple pied-à-terre; it’s trophy investment. New expensive buildings on 57th with views on Central Park have earned it the name Billionaire’s Belt. The retail sector is booming.  Seventyone fashion stores opened in 2012, one every 5 days and even this metric can hardly illustrate the level of activity. Prime retail rents go for as high as $3,500 per square foot.

We shouldn’t forget mentioning the office space coming in the market with the World Trade Center development. Conde Nast has left Times Square to occupy One World Trade Center and the nearby former World Financial Center is turning into a dining wonder. Development in Hudson Yards and subway expansion coming in line for first time after many years, accommodate coverage over wider areas.

Eventually NYC real estate has developed into a coveted, safe investment. An interesting aspect is that with so much foreign investment a risk of recession for the city is not purely dependent on the US economy. On the other hand a crisis could be just as easily triggered by overseas economic instability. And at the same time problems here will be felt far away.

There’s the other side too

Closing we wouldn’t like to ignore some negative effects from development. Gentrification and tough police practices don’t come without complaints. The financially weaker suffer from housing prices. They have to leave their neighborhoods or pay a higher percentage of salary to rent than in other US cities, pretty much living month to month.  Until the ‘70s in most US metro areas average median homes worth roughly three times median income; in New York now the ratio reaches 6 or 7 and during the housing boom at 10 (How Can We Be So Dense?, Forbes). In NYC the average rent to income ratio is 50% in 2012 while in Miami at 29% (Priciest Cities to Rent, CNBC). Many have to move out, whole communities and lives change. But the social effects are a discussion we won’t cover in this post; we only focused on the business/commercial aspect of the development.

The NYC self-actualized consumer profile

NYC, or at least Manhattan, is pretty much run as a business; companies go there to hire the best, access high returns and promote their global image. Through that they provide income for the city directly as well as through their employees that bear a high living cost for all the amenities offered. Tourists flock in to see the numerous NYC attractions promoted by media while new ones are continuously created (such as the High Line and other parks, new museums etc). Capital flows into high-end real estate, clothing, luxury goods and gourmet food creating many jobs.  But earning these consumer dollars is not straightforward.  Consumer preferences in such upscale markets tend to satisfy not some basic needs but self-actualization or projection of status, , it’s maybe what Veblen called “conspicuous consumption” and Bourdieu “identity statement”.

Marketers have to adopt new techniques to cater for the self-actualized consumer psyche. We will cover the economics and characterizes of the self-actualized consumer in other posts as it applies in doing business in retail, food or other.

Closing: NYC a template for urban redevelopment and economic growth but at what cost?

New York always was a great business center. But during the last couple decades NYC has gone a long distance from the rough ‘70s and ‘80s to evolve into a coveted real estate investment destination and a consumer Mecca. Global brands can’t afford not to be present there and new concepts are tested and spread out globally. This transformation couldn’t have happened accidentally.  Certain policy decisions as well as intelligent urban planning have been critical in promoting the city’s image and in attracting immigration and the type of business activity that can favor growth.  We tried to identify some of these policies in order to provide food for thought for other urban development attempts elsewhere.  Off course there are always positive and negative effects in such situations.  There are complaints for NYC’s loss of character and high cost of living especially for the weakest.

Some may call it a global center, some a business, some playground of the rich or Theme Park for grown ups. A type of Disneyland, a Manhattan-land if one could coin this term, for urban consumers and tourists.  Probably Travis Bickle (the Taxi Driver protagonist) wouldn’t recognize NYC any more; he would have found it very hard to fit in anyway….


By Pete Chatziplis, CFA, ACCA, MBA. The articles published here do not necessarily reflect the views of the Transatlantic Business Forum.

A European Tale: the debt crisis in other words; Select your ending…

Once upon a time there was a European family… Their life was all happy and mellow and everybody looked up to them. However times changed and they were struck by a terrible crisis. The following story might be true and might be an allegory for something else happening right now in real life… It’s also an unfinished story; you can vote for the outcome right at the end of it. But let’s take it from the start…

Family Background

The mother came from an aristocratic family of intellectuals. You could notice that in her elaborate and polite manners, style and often flamboyant ways. She had rich education in humanities and sciences something evident in her discussions. She was working in fashion, everything that had to do with quality of life but was also very active with civic organizations, charity and arts. She would give grace to whatever she set her eyes on. Then there was the father, a busy, laborious, industrialist; diligent and hard working. It’s not that he didn’t have many intellectuals in his family but he took more pride in discipline, practicality, moderation and self-restraint. He had few words to waste; he often expressed himself without much tact which often got him misunderstood.

It was a rather odd couple some would say but for others it seemed that they complemented each other very well. But it was not always like that. Their families didn’t get along very well in the past. They had many disputes which caused great distraught and pain to them and others. These were tough times, with violence and poverty. However, through much pain they realized it was much better to put all that behind and instead of hating, care about things they shared, cherished and valued. So they concentrated on making their lives better which brought them much happiness and wealth.

As time went by and the wedding grew stronger they also decided to grow their family; so they had kids. It was a happy family they had, full of respect and ideals but little time did they have for each other. The parents were busy and even when they had some time, they wouldn’t seriously care about their kids; they would even find their kids’ mischiefs amusing. The kids were independent-minded though and felt perfectly fine to stay away from their parents’ attention. They were pretty much growing up on their own as the product of circumstances, handouts and serendipity. You see they were receiving a monthly stipend and had nannies and all the care in the world. You could say that they were spoilt.

When they grew up and became adults their parents gave them credit cards. It was supposed to mark their coming of age. Kids could now plan their future; take a loan to study and grow professionally or start a business. Instead kids however rolled down to the easy life. After all they didn’t care much about growing up and making a life for themselves; actually they were not even prepared for doing so.

When parents were asking how they were doing in school or their businesses the kids would say that everything was going well. That was a blatant lie and they were surprised to pull it through; they guessed their parents were probably turning the blind eye. Nonetheless they were afraid that this couldn’t go on for ever and at some point they would get in trouble; but then again it was too difficult to stop. There were so many distractions. There were cars, trips and nice clothes, all easy within their reach; why bother change after all? Dazed from their easy life at times they felt gifted, they felt that they deserved having things coming easy to their way. At other times, when targets seemed tough to accomplish they would feel incompetent and helpless as ambitious targets where out of their reach; after all, their family’s haven was enough.

Crisis breaks out

But nice stories at sometime come to an end. Times changed and the family business was not doing that well anymore. The parents were starting to age and worry about the future and their finances. The world was also changing; it was becoming a more competitive, a less forgiving place. So they started to pay more attention to their family and business. Their kids’ mischiefs were not that amusing anymore. They started to worry more about them and ask questions. It was not long before they realized that things were not going well, but they would postpone taking action. In the end it was a call from the bank telling that credit cards were maxed out and asking for money transfers to cover overdrafts…. It was the last drop in the bucket, they were infuriated…

As a matter of fact the parents assumed that something was not going well, but they were too busy and too distant. . In a way they might even be buying their “silence” for being absent, so that they could go on with their lives undistracted. They didn’t want to face their responsibilities and would blame it to each other or on the kids’ character. On the other hand they knew they just had to bring them to the point of no return to get them on the right track. As somebody said; a crisis is too good of a thing to go wasted. And now it was exactly that time. This situation couldn’t go on for anymore. It was time for everybody to sober up and carry their share of family responsibilities. Yes, the party had to stop one way or the other; but it was not easy.

The kids at the begging denied everything; they tried mislead their parents that everything was still going well. But the parents looked around the home and found expensive clothes and motorbikes and other things that they were hiding that couldn’t be explained. That was not the life they have earned or they could sustain on their own. That was not a life of responsibility that the father was brought up with or wanted for his family.

Parents also asked around and stories started to come out about the ways kids spent their money; they felt embarrassed from what they heard. Everybody thought something seemed wrong with the kids’ way of living, however nobody tried do anything about it; they just looked the other way. The kids would also always have excuses for everything. For example when asked about their expensive cars they would say that they were test drives, or gifts or other funny excuses. In the end the kids started to confess everything.

Stories came out about people giving them loans as they’d assume that their parents would pay for them in the end. A local banker even occasionally reversed some credit card charges or moved them to other ones to erase some debt so that it didn’t hit the credit limit. When they asked him what he was doing he mentioned three letters, showed some lengthy documents and off course asked for a good commission. Kids didn’t understand much but didn’t even bother about it as long as it kept things going.

Not all the kids were the same however. While the younger ones maxed out their credit cards by spending in good life the older ones were a little more responsible but made some bad investments. People started to question everybody anyway. In the end, none of the kids could survive without their parents’ help and now this help was questioned. Even one of their uncles, a bon viveur, with great education and property but extravagant ways fell into disbelief and had to cut down his expenses too. In a way it was him that everybody was worrying about if he’d come to the point of asking for help too. Therefore parents had to sober up everybody, starting from kids. They had to put up a tough face; it was time for action…

Crisis Deliberations

At the beginning kids accepted their fault but said it was impossible to change at once; they asked for more money to give them time. Off course they promised they have learned their lesson and they’d now use their money for good. But they said that before… The parents didn’t buy it.

Then the kids pointed out to some of their friends that when they racked up too much debt they didn’t pay. They argued they were fooled by shop owners and banks; transactions were erroneous, debts were phony; they were simply tricked in. With all this these kids saved face in some way, they said. Even if they managed to walk out of their obligations however little talk was made about these kids been grounded, changed school and losing their club memberships and amenities. These losses would have been unbearable to the European family’s kids. They knew that.

Some of their friends told them that their parents are suppressive and insensitive. They told them they would be better off if they left home, break up with the past life and live ascetically in a communal. All this sounded t romantic, even though they haven’t tried something like that before. Impulsively, a part of them wanted to go this way, but that was merely an impulse.

Then kids thread their parents they’d leave home and family if not having it their way. They didn’t really mean it nor did their parents want them too; however after some initial surprise and frustration parents shrugged their shoulders and told them they were free to go if they’d wish and if they left behind all their goodies. Parents wanted to keep the family together albeit not at any cost, not if the family had no meaning. Kids thought parents were bluffing about sending them away but they couldn’t say for sure; in the end maybe they both were bluffing.

Outside the family, everybody the kids knew, the banker, the nightclub promoter, the shop owners, argued that the parents were unfair for treating their kids this way, for cutting down their stipend and credit cards. They said that this was not a way for kids to grow. Deep inside they were worrying about losing the kids’ business. Some others were saying that kids are incompetent; unable to stand on their own feet. They should be either sent away (and not worry about them) or sustained for ever. It was the parents that have failed in their roles; they were the ones that destroyed the kids and now enjoy torturing them; it was a mockery of a family. Some even remembered the father’s bullying past something left behind but still hurt him to remember.

The father’s family thought kids were useless and that the wedding was a mistake all from the start; a crazy idea, too much of a trouble. The mother, the kids were different people from the father; they were hopeless due to their upbringing. It is probably what you would call in psychology group attribution error. Off course they ignored their positive sides too and the many benefits this wedding brought everybody such as stability and complementary aspects but it was not a good time to bring this up.

An odd aunt that they were not seeing that often and never liked the idea about the marriage, started to throw her poison too. She had good ideas always but never really showed any sincere interest to family issues. You know it’s this kind of aunt that always has an idea about everything but doesn’t do anything about it. She would just love to draw attention on her as in her glory days so that she didn’t feel overshadowed and an odd loner.

The Rehabilitation Plan

After much talking, true to the family’s traditions, the parents came up with a detailed action plan. They said that kids should either leave home and make their living the hard way or stay and embark on a long “rehabilitation process”. They would have to study and at the same time work and contribute to the family’s expenses to the extent they can. They should also pay back their debt. The father was relentless; he said credit was over, they would have to start living within their means. He was strict and absolute while the mother was trying to show some tenderness and flexibility to keep some balance. Parents also hired a strict personal trainer with experience in such “rehabilitations”. They said he had to be tougher with the younger kids so that they motivate the older ones and set a good example for the community around them too.

The kids accepted and to formalize that signed an agreement but without even looking at it. Reality is kids dreaded the rehabilitation idea and they could find a lot of theories to argue on that. But in the end they just wanted to keep on with their ways or if they had to work they would rather work in some office in the family business; but they had no such experience or skills. The parents never worried about equipping them with such skills; or give them jobs in their companies, but that’s another story… In the end kids thought it made sense just to take it easy as parents made enough money for everybody. So they proposed to work in their local club. They ended up however spending most of the time socializing if they would even ever go to work. Kids also said they were taking evening classes but they often skipped and went on partying. In the end they just cared about getting through another day; a vane, meaningless pursuit to others.

So in the end their rehabilitation was failing. They claimed it was due to the plan which was not realistic. They said they were unable to contribute to the family; a self-fulfilling prophecy or what you would probably call in psychology a self-serving bias. The kids thought that parents would be forgiving, fed-up and ignore them so that they could go back to their own busy lives. The single aunt off course said it’s wasted time; the kids were a lost case; will never get in the right truck. But parent were not the sort of giving up. They asked around and found out about their kids’ ways. They were furious about their cheating. They assumed that kids would do what they were asked and signed to do.

The Rehabilitation Plan gets serious…

So the parents said that we’ll have to follow up with what kids were doing every day. At least parents were becoming more involved this time. Issues were to be discussed together and decisions were also taken jointly. They also emphasized to the personal tutor to be extra vigilant. They’d also have to work at a really tough job not like the easy ones they were having up to now. They should start working at a factory. They braced for a long “rehabilitation process”. It was not going to be easy

Story Ending?

Let’s say this story is a metaphor; depicting the European debt crisis. You can try guess parallels between figures here and in the crisis. On the other hand it might just be a simple story on a common family and any resemblance to facts, real persons is purely coincidental:). Let’s also say that this story is stil developing. Taking this in mind feel free to guess potential outcomes (left open as there are so many views on such matters these days..).

So here are some possible endings we could think for this European tale (or add yours):

1st Tale Ending:

Kids kept on failing. The family didn’t pull it together. It broke apart. Kids were sent away from home and:
i. became criminals.
ii. sobered up but never got where they could had they stayed in their family.
iii. they excelled surpassing even their parents’ successes. They probably struck a lottery or came up with a great invention (ok crazy things happen in fairy tales…)

2nd Tale Ending:

Kids and the family stayed together. Kids sobered up and became responsible citizens and successful professionals.

3rd Tale Ending:

Kids and the family stayed together. The kids never really sobered up; they grew up always dependent on their parents but at least they didn’t get into trouble and wrack up debt. They were always dependent on handovers; after all their parents were too possessive to turn over some of their businesses to them. They all just muddled through.

The articles published here do not necessarily reflect the views of the Transatlantic Business Forum.


The US recovery, the European debt Crisis and Gordon Gekko; still to the point

Ok, this post has a light tone; as much as one can observe the economy this way.

First about the European debt crisis: Portugal and Spain are coming into the spotlight. Most probably will be the next ones to seek IMF/EFSF support. That’s if the ECB or somebody else comes to aid. They will do so if there’s significant confidence over their policies; the jury is still out on that. That apart, everything looks like the Greek story all over again; one year later. The only difference is that while Portugal’s and Greece’s problems have the same culprit in their public sector, Spain’s problems come from the banking sector. If the same story is repeated, it should go like this: once government liquidity dries out the macro funds will attack driving up spreads. Why? Just think of Bud Fox asking Gordon Gekko why he had to break apart his father’s company:

Bud Fox: Why do you need to wreck this company?
Gordon Gekko: Because it’s WRECKABLE, all right?

Simple. Hopefully something good will come out of all this in a more coordinated EU economic policy.

Now coming to the US recovery: after all the drama about the double dip recession the economy seems to recover. Unemployment and real estate prices apart, the stockmarket and corporate profits are doing well, very well indeed. We are at the point that companies disappoint even when they hit the higher profitability in a decade as was the case with Ford recently. “Buy the rumors and sell the news” at its best. It seems that the FED has averted a prolonged crisis. However, I don’t think that quantitative easing will help reduce unemployment, at least not directly, as it used to happen in the past when lower rates could spur labor intensive investment. Times have changed and in a global economy unemployment is more of a structural problem that has to be dealt from market participants (in the absence of government interference). On the positive side though, I believe that FED’s strategy is rather forcing investors to flee risk free assets and invest in equities in order to counter future inflationary pressures. This will improve consumer feeling because of their inflated nests and also remedy the banking sector’s maladies by inflating real estate prices to catch up with historical costs.

Going back to the crisis though, what would Gordon say about where we are standing now?

Bud Fox: How much is enough?
Gordon Gekko: It’s not a question of enough, pal. It’s a zero sum game, somebody wins, somebody loses. Money itself isn’t lost or made, it’s simply transferred from one perception to another.

In other words: money was not lost; just transferred. Now has to go back to work. Won’t be surprised to see the Dow hit 2007-2008 levels by the end of the year. Sad to see the unemployment persist though and not being tackled. It seems as a social issue rather an economic one anymore.

P.S. Talking about Gordon Gekko my thoughts and wishes go to Michael Douglas. Wish him well. Great actor.

Global M&As plummet in 2009, Emerging markets and Central Europe faring relatively well

Global M&As plummeted in 2009 to $1.6 trillion (according to Mergermarket data) of which a little less than half in North America (45%) and the remaining split between Europe, where M&A activity nosedived, and Asia and the rest of the world that are increasingly making their mark in the global investment arena.  I’ll be posting more on this in the future.  In the meantime I’ll be highlighting the opportunities that this data suggest for emerging markets.  These opportunities have being around for some time; it’s just only now in my opinion that they’re more emphatically substantiated with figures.  Apart from economical growth, opportunities in these markets may be supported from decreasing number of large private equity transactions in developed markets (due to limited past success and unavailability of leveraged financing) and crowding out of new capital raising from government debt issues. 

Based on recent research that I presented at the 10th NYU Global Business Conference, Central Eastern Europe, the emerging part of Europe, appears to be recovering from the global crisis.  After a shock caused by the credit crunch early in the financial crisis, investor confidence seems to be returning.  Probably this shock was good after all, as capital poured in too far too fast and valuations have gone out of hand (but as Jim Chanos would say, “bubbles are created by credit excesses not valuations”).  As you may see in the attached graph, GDP per capital across CEE is one third of the EU average; the convergence can’t happen overnight as pre-crisis valuations implied.  However opportunities remain there for the knowledgeable investor.  After all we’re talking about an area of 180 million people, growing GDP, EU backing, skilled, relatively low labor cost and contrary to the PIIGS, descent fiscal condition.  However, capacity and infrastructure limitations should be taken into consideration, as well as local sensitivities and practices. 

Regarding industry sectors I would see opportunities in:

–       Energy (GDP growth/investment in efficiency and renewables)

–       Financials (increase in consumer lending)

–       Telecoms (new technologies, DSL)

–       Consumer (rise of middle class)

–       Outsourcing (good workforce, European time zone and proximity)

–       Manufacturing (in the context of global facility diversification)

–       Logistics (central location)

–       Health (population aging)

–       Leisure & Tourism (upgrade of services and facilities)

The NYU conference also covered opportunities in Asia as well as Africa which I see gaining increased attention.  Overall opportunities exist everywhere and an informed global investor should analyze each one in the local context but without missing the global perspective and ignoring good old investment analysis as better opportunities might exist elsewhere and investment analysis is the tool to figure this out.  Act local; think global to remember the old marketing fad.